Stage op de meest 'chille' afdeling

Zomerstageblog

De zomer is de tijd om nieuwe indrukken op te doen. Je gaat er op uit, zoekt nieuwe culturen op en leert nieuwe mensen kennen. De zomer - zo vonden wij bij de vereniging samen Voor Betere Zorg- is een goed moment eens op zomerstage te gaan bij onze leden. Onze medewerkers op kantoor zetten zich het hele jaar door in voor mooie projecten ten behoeve van de zorg. Maar hoe goed kennen wij de zorg, kennen wij de zorgverleners, hoe ziet hun werk eruit? En kunnen wij - door hierover te bloggen - meer aandacht geven aan hun waardevolle werk? Dat is het doel van onze zomerstages bij onze leden.

In onze blogs vertellen wij over onze ervaringen maar gaan zorgvuldig om met de privacy van bewoners en medewerkers. Daarom zijn in de meeste gevallen de namen gefingeerd en staan bewoners niet herkenbaar op foto’s.

Hierbij een mooi blog van Wilma Jansen, zij liep evenals Ad Warnar stage bij het Spaarne Gasthuis.

Over Wilma Jansen:

Wilma Jansen is beleidsmedewerker op het bureau van samen Voor Betere Zorg en houdt zich bezig met alle projecten binnen de vereniging die betrekking hebben op de arbeidsmarkt en dan met name de opleidingskant.

 

Stage op de meest ‘chille’ afdeling

‘Dit is de meest chille afdeling van het Spaarne gasthuis’. deze opmerking verwacht ik niet te horen van een van de medewerksters Hospitality op de geriatrische afdeling van het Spaarne Gasthuis. Al snel hoor ik de tweede verassende uitspraak, nu van een patiënt die deze ochtend ‘met ontslag’ gaat: ‘Mevrouw, ik heb hier zo’n fijne tijd gehad afgelopen maand, het is hier echt heel goed.’
En gedurende mijn meeloopdag kan ik deze opmerkingen steeds beter plaatsen.

Voor mij is het alweer en tijdje geleden dat ik een afdeling Geriatrie bezoek. Vanuit een gedigitaliseerd uitgiftesysteem wordt mijn werktenue aangereikt. Dat de linnenkamer niet meer bestaat, dat weet ik, maar wat leuk om te zien hoe dit nu werkt.

‘Die heerlijke geur verleidt je tot lekker eten!’

Spaarne stage Wilma Jansen 201909-2.jpgHet valt me op dat het mogelijk is dat een patiënt zich in een ziekenhuis ook thuis kan voelen. Zo starten de patiënten het ontbijt op hun eigen tijd en kan men, als men dat wil, in de woonkamer gezamenlijk een gedeelte van de dag doorbrengen. En het middageten wordt met behulp van een verrijdbare keuken, in de nabijheid van de patiënten klaargemaakt. Die heerlijke geur verleidt je tot lekker eten! De ruime kamers bieden toch wat privacy, ik kan mij voorstellen dat de overgang van de patiënt naar de eigen woonomgeving straks zo een stuk gemakkelijker wordt.

Balans tussen afstand en nabijheid

De specialisten en behandelaren werken ook op deze afdeling. Dat zal tijd schelen. En deze nabijheid draagt er aan bij - denk ik - dat je de patiënten en alle collega’s goed kent en op elkaar in kunt spelen. Mooi om te zien hoe men met elkaar omgaat. Persoonlijk en met een ontspannen professionele benadering, ook toen het drukker werd! Met een goede balans tussen afstand en nabijheid. Je binden aan een patiënt en bij het ontslag loslaten. Best moeilijk als je weet dat een patiënt die naar huis gaat niet altijd in de perfecte situatie terecht komt.

Ambitie

‘De meest chille afdeling’, ‘het is hier heel goed’, en toch, mijn begeleidster vertelt over de plannen om binnen pilots na te gaan of het nog ‘gewoner’ en ‘beter’ kan… Mooi deze ambitie!

‘Met de praktijkopleider verken ik hoe de samenwerking met jonge stagiaires zo goed mogelijk kan verlopen.’

Spaarne stage Wilma Jansen 201909.jpgIn de middag bezoek ik ook de afdeling neonatologie. Daar vertellen verpleegkundigen over de mooie en soms ook lastige kanten in het werk, en presenteren de internisten van de toekomst hoe zij tot een analyse komen van de klachten van een patiënt. Met de praktijkopleider verken ik hoe de samenwerking met jonge stagiaires zo goed mogelijk kan verlopen.

Bijzonder om binnen 1 dag zoveel facetten van het werk, en van het leven mee te maken. Een dag met uitersten. Ik zou er nog veel meer over kunnen schrijven, maar ja een blog is maar een blog.

Dank Monique, dank Brit, dank Judith, en de andere ‘collega’s’, studenten en patiënten die van alles vertelden en lieten zien, en me hielpen een kleine bijdrage te leveren.

De dag was een cadeau, met een heel grote strik omheen.

 

 

 

2019-09-09 14:45:00

Reacties

Om te reageren dient u ingelogd te zijn.