Mooie gesprekken met mooie mensen

Stageblog

De zomer en inmiddels het najaar is de tijd om nieuwe indrukken op te doen. Je gaat er op uit, zoekt nieuwe culturen op en leert nieuwe mensen kennen. De zomer en najaar - zo vonden wij bij samen Voor Betere Zorg - is een goed moment eens op stage te gaan bij onze leden. Onze medewerkers op kantoor zetten zich het hele jaar door in voor mooie projecten ten behoeve van de zorg. Maar hoe goed kennen wij de zorg, kennen wij de zorgverleners, hoe ziet hun werk eruit? En kunnen wij - door hierover te bloggen - meer aandacht geven aan hun waardevolle werk? Dat is het doel van onze stages bij onze leden.

In onze blogs vertellen wij over onze ervaringen maar gaan zorgvuldig om met de privacy van bewoners en medewerkers. Daarom zijn in de meeste gevallen de namen gefingeerd en staan bewoners niet herkenbaar op foto’s.

Hierbij een mooi blog van Helen Passchier, zij liep stage bij GGZ inGeest.

protret Helen Passchier.jpeg

Helen is programmamanager Zorg & Sociaal domein. Zij coördineert een aantal netwerken. Het gaat o.a.om projecten, netwerken/platforms en ketens rond (clusters van) aandoeningen / thema’s/doelgroepen elk gericht op een concreet resultaat: knelpunten oplossen, verbeteringen bereiken vanuit ‘patient journey’, cliënt- of ander perspectief. 

Mooie gesprekken met mooie mensen

Toen ik vanochtend op stond wist ik dat deze dag niet als alle anderen zou worden. Sterker nog, ik wist dat ik een bijzondere dag ging meemaken waarbij ik ook mijzelf zou tegen komen. Ik heb vandaag een dag meegelopen als ‘stagiaire’ op de afdeling Westerpoort van GGZ inGeest. Aangezien een ‘handen uit de mouwen’-mentaliteit mij soms vreemd is, had ik mij voorgenomen om een andere competentie – die ik wel bezit – in te zetten: gesprekken voeren met mensen.

Het begon al toen ik bij de receptie van Westerpoort zat te wachten op de afdelingsmanager Corné Schrijvenaars. Er kwamen twee mannen binnen, waarvan 1 bij binnenkomst ‘twee koffie’ bij mij bestelde. Toen ik vertelde dat ik hier niet werkte en dus niet wist waar het koffieapparaat was, haalde hij het alsnog voor hem zelf en zijn collega. Een eerste testcase. We hadden een onderhoudend gesprekje en het bleek dat de mannen drie dagen per week in de groenvoorziening werken en het prachtige terrein onderhouden.  

Na mijn kennismakingsgesprek met Corné waarbij hij uitlegde welke verblijfsvormen er zijn, werd ik voorgesteld aan het verpleegkundig hoofd van Westerpoort 1, een afdeling waar zo’n 20 mensen verblijven. Het is een open afdeling en de groep cliënten is heel gemêleerd. Vandaag werken er – naast het hoofd – twee verpleegkundigen, een leerling verpleegkunde en een afdelingsassistent. Dat is de normale bezetting, maar zegt de verpleegkundige: ‘in deze tijd is het bijna luxe als je met zo’n team de dagdienst kunt draaien’.

Kruisbestuiving

Terwijl het afdelingshoofd mij rondleidt langs de verschillende ruimten, zie ik op het prikbord dat er om 14.00 uur een dansactiviteit is in Horstendaal, de naastgelegen woonzorgvoorziening van Zorgbalans. Ik vind dansen sowieso een leuke activiteit en daarnaast ben ik ook benieuwd naar hoe samenwerking tussen GGZ en ouderenzorg tot mooie kruisbestuiving leidt. Dus ik besluit daar in de middag een kijkje te gaan nemen en bovenal zelf ook flink de voetjes van de vloer te laten gaan. Maar zover is het nog niet ……..

In de ochtend neem ik vooral de tijd om te kijken wie er in is voor een praatje. Ik ga eerst naar de activiteitenruimte waar 4 dames bijeen zijn. Drie van hen besluiten een spelletje rummikub te doen. Het leek mij leuk om met iemand mee te doen. Toen ik op een gegeven moment degene, met wie ik dacht te spelen, een handje wilde helpen werd mij dat niet in dank afgenomen. Dat was dus een verkeerde inschatting van mij. Toen ik dat later vertelde aan verpleegkundige, vertelde hij dat hem en zijn collega’s dat ook iedere dag overkomt. ‘Je weet nooit hoe iemands pet staat en dat kan per dag en per uur zelfs verschillen’.

Hun verhaal

Gedurende de dag maak ik het nog een aantal keer mee dat iemand van het ene op het andere moment kan veranderen. Ik besluit dan ook om bij het volgende gesprek eerst even bij de ander na te vragen of het oké is om een praatje te maken. Vanaf dat moment vind ik mijn draai. Met de leerling-verpleegkundige haal ik de mensen op voor het eten. Terwijl zij op de deuren klopt, vertelt zij mij over hun achtergrond. Daardoor krijgen de mensen die hier verblijven een profiel en een verhaal. Het raakt mij als ik deze mensen – die in de kern niet anders zijn dan ik – hoor praten over wat ze hebben meegemaakt, hoe ze hier terecht zijn gekomen en hoe zij het hier vinden. Ik heb mooie gesprekken, met mooie mensen. Mijn dag is meer dan goed.

DD375558.jpg

2019-11-05 09:49:00

Reacties

Om te reageren dient u ingelogd te zijn.