Bruine boterhammen, speentjes en een college

Zomerstageblog

De zomer is de tijd om nieuwe indrukken op te doen. Je gaat er op uit, zoekt nieuwe culturen op en leert nieuwe mensen kennen. De zomer - zo vonden wij bij de vereniging samen Voor Betere Zorg - is een goed moment eens op zomerstage te gaan bij onze leden. Onze medewerkers op kantoor zetten zich het hele jaar door in voor mooie projecten ten behoeve van de zorg. Maar hoe goed kennen wij de zorg, kennen wij de zorgverleners, hoe ziet hun werk eruit? En kunnen wij - door hierover te bloggen - meer aandacht geven aan hun waardevolle werk? Dat is het doel van onze zomerstages bij onze leden.

In onze blogs vertellen wij over onze ervaringen maar gaan zorgvuldig om met de privacy van bewoners en medewerkers. Daarom zijn in de meeste gevallen de namen gefingeerd en staan bewoners niet herkenbaar op foto’s.

Hierbij een mooi blog van Ad Warnar, hij liep evenals Wilma Jansen stage bij het Spaarne Gasthuis.

Over Ad Warnar:

Ad werkt als directeur van de vereniging samen Voor Betere Zorg en geeft leiding aan de medewerkers van het ondersteuningsbureau. 

 

Bruine boterhammen, speentjes en een college

‘Dus twee bruine boterhammen, een plakje geitenkaas, een plakje boterhamworst en een glas melk? De vader beaamt dat dit zijn ontbijtwens is en voegt daar dankbaar aan toe: ’Bedankt voor de goede zorg’. Zojuist stappen Peggy en ik de kamer uit van Claudia, een jonge meid van 8 jaar. Haar vader heeft bij haar in haar kamer op de groene bedbank geslapen, die hij nu weer transformeert naar fauteuil.

Ad Warnar bij Spaarne Gasthuis -5.jpgVandaag ben ik als stagiair Hospitality werkzaam in het Spaarne Gasthuis en loop ik mee met Peggy en Margareth op de afdelingen van het recent gerenoveerde en vernieuwde Vrouw Kind Centrum.

Niet alleen breng ik vandaag ontbijt rond, maar in de loop van de ochtend vullen we bij neonatologie ook de voorraden aan op de kamers van de pasgeborenen. Zoals speentjes, hydrofiel luiers en rompertjes. Op de afdelingen heerst vooral rust. Veel baby’tjes slapen in hun wiegje of couveuse.

‘Ik ben flink onder de indruk van hun werk'

De hospitality-collega’s sluiten in hun werk naadloos aan op de verpleging. Als de verpleging hun ronde doet en op een kamer is, dan wordt het ontbijtje of de nieuwe voorraad speentjes daar gewoon wat later gebracht.

Ad Warnar bij Spaarne Gasthuis -3.jpgIk ben flink onder de indruk van hun werk: ze hebben een vast patroon van werken dat voortdurend wordt onderbroken door verpleging, ouders of anderen die vragen stellen. Ze signaleren en geven zaken door, en steeds weten ze weer terug te keren op hun routine en lijken ze geen kamer over te slaan. Iedereen krijgt uiteindelijk zijn ontbijt. Steeds weer aangepast aan alle mogelijke wensen. Ik krijg door het meelopen een vleugje mee wat mijn 24-jarige dochter als verpleegkundige obstetrie in een ander ziekenhuis meemaakt.  

Pittige gesprekken

Met rammelende maag van het vele lopen en alle nieuwe indrukken, gaan mijn bureau-collega Wilma, de coördinator van het stagebureau Judith Bijma en ik met een aantal verpleegkundigen van de afdeling lunchen. We worden warm ontvangen en al snel zijn er pittige gesprekken over werkdruk en de vele veranderingen door fusies en verhuizingen. Ik hoor tussen de regels door vooral hoe betrokken deze verpleegkundigen zijn en hoe belangrijk erkenning en aandacht voor hun werksituatie is.

'Met een bonzend hoofd van alle verhalen ga ik een soort van blij naar huis.’

Ad Warnar bij Spaarne Gasthuis -4.jpgAls laatste mogen we die middag een college bijwonen met ongeveer 8 coassistenten die van een gepensioneerd internist les krijgen over het stellen van de juiste vragen als iemand met klachten bij je komt. Twee coassistenten presenteren een casus over wat later een embolie blijkt te zijn. Kritisch stellen de medestudenten hun vragen en vullen elkaar aan met de juiste vragen. Het is vooral heel interactief en ik vind het boeiend mee te maken hoe artsen in opleiding leren van elkaar met coaching van een senior professional.

Met een bonzend hoofd van alle verhalen ga ik een soort van blij naar huis. Wat is de zorg intens, maar boeiend. Je vervult echt een rol in het leven van mensen op de moeilijkste of meest spannende momenten in iemands leven. Dat moet toch heel veel werkplezier geven!

 

 

 

 

 

 

 

2019-09-09 15:34:00

Reacties

Om te reageren dient u ingelogd te zijn.